POLİSİYE ROMAN YAZMANIN 20 ALTIN KURALI

Polisiye literetür araştırmacısı ve yazar S.S. van Dineın «Polisiye yazmak için uyulması gereken 20 kuraLı şöyle:

1 – Okuyucudan ipucu saklanmamalı, okuyucu ile dedektife eşit imkanlar sağlanmalı.

2 – Suçlunun dedektife oynadığı oyunların haricinde okuyuca akıl karıştırıcı fazladan oyun yapılmamalı.

3 – İşin içine aşk girmemeli. Asıl konu bir suçluyu adalete teslim etmek olmalı.

4 – Dedektif asıl suçlu çıkmamalı.

5 – Suçlu, akıl yürütme ile bulunmalı, Tentenin yaptığı gibi tesadüfen değil.

6 – Bir dedektif ipuçlarını toplamalı, analiz etmeli ve çözmeli.

7 – Mutlaka bir cinayet olmalı. 300 sayfada cinayetten az bir şey anlatmak okuyucunun çabasına saygısızlıktır.

8 – Suçlar doğal yoldan çözülmeli. Fal baktırmak, ruh çağırmak, kristal küre döndürmek gibi paranormal yöntemler sayılmıyor.

9 – Kahraman sadece bir dedektif olmalı. Birden çok dedektif, okuyucuya haksızlık ve 1. ile 2. maddeye ihanettir.

10 – Suçlu, hikayede önemi olan biri olmalı, okuyucu tarafından tanınmalıdır.

11 – Katil uşak çıkmamalıdır. Bu, en çaresiz yazarların yöntemidir.

12 – Kaç suç işlenirse işlensin tek bir suçlu olmalıdır.

13 – Gizli örgütlerin, mafyanın dedektif öykülerinde yeri yoktur.

14 – Suç ve araştırma, bilim kurgu sınırlarına girmemeli, mantıklı olmalıdır.

15 – Gerçekler hep göz önünde olmalıdır. Okuyucu kitabı bir kere daha okursa finalden önce de her şeyin yerli yerine oturduğunu görebilmelidir.

16 – Bir polisiye, uzun betimlemelere, edebi karakter çalışmalarına yer vermemelidir. Bunlar heyecanı düşüren etkenlerdir.

17 – Profesyonel bir suçlu, suçluluk duygusu duymaz, polisiye romanlardaki suçlular da duymamalıdır.

18 – Polisiye romandaki suç, asla kaza ya da intihar çıkmamalıdır. Okuyucunun kalbini kırmamak için suçun dahiyane şekilde önceden planlanmasına özen gösterilmelidir.

19 – Suçun arkasındaki sebepler kişisel olmalıdır, uluslararası komplolar ya da sadece para sebebiyle işlenen suçlar ucuz numaralardır.

20 – Aşağıda sayılacak durumlar ve objeler, kendine saygısı olan bir yazar tarafından asla kullanılmamalıdır. O kadar çok kullanılmışlardır ki, türün sevenlerine çok aşinadırlar, yazarın orijinalliğine büyük zarar verirler:

  1. a) Suç mahalinde bırakılan sigaranın markası ile suçluyu tanımak.
  1. b) Suçluyu korkutmak için kullanılan sahte ruh çağırma seansları.
  1. c) Parmak izleri.
  1. d) Suçluya havlamayan ve içeriden biri olduğunu ortaya çıkaran köpek.
  1. e) Suçlu sanılanın şeytani ikizinin suçlu çıkması.
  1. f) Bayıltıcı şırınga.